როგორ გადავიღოთ პანორამა?

ნიკა ვარძელაშვილი


რედაქციისგან: პანორამა - ''სივრცითი ხელოვნების ერთ-ერთი ნაისახეობაა და, ზოგადად, ის ვრცელი მიდამოს ხედს გულისხმობს'' - ვკითხულობთ ენციკლოპედიაში. ბუნებრივია, ამ ჟანრის მიმართ არც ფოტოგრაფები დარჩნენ გულგრილნი და ათწლეულობის მანძილზე აყალიბებდნენ გადაღების, მონტაჟისა და ბეჭდვის ტექნიკას, მეთოდიკას. ეს ჟანრი განსაკუთრებით აქტუალურია ქართველ ფოტოხელოვანთათვის, რადგან საქართველოს წარმტაცი ლანდშაფტები და ბუნების ფერთა მდიდარი პალიტრა, ხატოვანი პანორამების შექმნის თვალსაზრისით, მართლაც უნიკალურ შესაძლებლობებს იძლევა. თუმცა, ეს სრულიადაც არ ნიშნავს იმას, რომ სპეციალური ცოდნის, სპეციფიური საკითხების გაზიარების, მეთოდიკისა და პროგრამული ნაწილის უგულებელყოფით დადებით შედეგს მიიღებს ნებისმიერი ჩვენგანი. სწორედ ამიტომ, პანორამის გადაღების მიმართ ფოტომოყვარულთა მზარდი ინეტერესის გათვალიწინებით, გამოცდილების გაზიარება ვთხოვეთ ამ ჟანრის ერთ-ერთ აღიარებულ ოსტატს, ფოტოხელოვან ნიკა ვარძელაშვილს, რაზეც სიამოვნებით დაგვთანხმდა. მაშ ასე, სტატიაში ხელოვანი გადაღების სპეციფიკასა და სპეციალური პროგრამით მისი შემდგომი დამუშავების ტექნოლოგიაზე გვესაუბრება.

რატომ მოსწონს ხალხს პანორამები? ამის მიზეზი რამდენიმეა. საქმე იმაშია, რომ ხშირად, პეიზაჟების მთელი სილამაზე და ხიბლი მოქცეულია ძალიან დიდ სიგანეზე. პანორამის გადაღება შესაძლებელია 2 ხერხით (სურათი 1) - პირველ შემთხვევაში, კამერა წრფეზე გადაადგილდება და სხვადასხვა პოზიციიდან ფიქსირდება შემადგენელი კადრები. მეორე შემთხვევაში კი, კამერა მხოლოდ ერთ ღერძზე ბრუნავს. ამ ღერძის შესახებ უფრო დეტალურად ქვემოთ ვისაუბრებთ. მოცემულ შეთხვევაში სწორედ ამ მეთოდს განვიხილავთ.
მაგალითად, იყალთოს მონასტრის თავზე მდებარე ბორცვზე თუ ახვალთ, ალაზნის ველსა და კავკასიონს გადახედავთ (იხ. ქუდი), ერთიანობაში მშვენიერ პეიზაჟს იხილავთ. მისი ფოტოგრაფირება ერთი კადრითაც შეიძლება - ვთქვათ, გვაქვს საკმაოდ ფართეკუთხიანი ობიექტივი (მცირე ფოკუსური მანძილი) და ასეთი პეიზაჟი ჩვეულებრივი პროპორციის კადრში მოვაქციეთ (მაგალითად, 3X2) (სურათი 2). შემდგომ, შეიძლება მოვახდინოთ კადრირება და მივიღებთ პანორამულ ფოტოს (სურათი 3).
მაგრამ აქ არის რამდენიმე სერიოზული დაბრკოლება:
სურათი 1
სურათი 2
1) ფართეკუთხიანი ობიექტივი გაცილებით ძვირია ჩვეულებრივზე და, თანაც, მნიშვნელოვნად ამახინჯებს კადრში მდებარე ობიექტების ფორმებს;
2) კადრის ნაწილის მოჭრით, ჩვენ ინფორმაციის დიდ ნაწილს ვკარგავთ. შესაბამისად, ასეთი კადრის დიდ ფორმატზე ბეჭდვისას მასში ნაკლები დეტალი იქნება;
3) პანორამულ კადრში, ხშირად, ძალზედ განსხვავებული ზომით განათებული ობიექტები ხვდება. ერთი კადრით ფიქსაციისას ჩვენ ამ ყველა ობიექტს ერთი ექსპოზიციით ვიღებთ, რაც ფირის და, განსაკუთრებით სლაიდის ან ციფრული
სურათი 3

კამერის შეზღუდული დინამიური დიაპაზონის პირობებში, მნიშვნელოვანი მინუსია. სიტუაციიდან გამოსავალი საკმაოდ მარტივი, თუმცა შედარებით შრომატევადია – გადავიღოთ რამდენიმე კადრი და შემდეგ სპეციალური პროგრამებით ისინი გავაერთიანოთ. განვიხილოთ ასეთი მეთოდის დადებითი მხარეები:
1) არ გვჭირდება ძვირადღირებული, ფართეკუთხიანი ობიექტივი;
2) რამდენიმე კადრის გადაბმისას ინფორმაცია კი არ იკარგება, პირიქით, უფრო მეტი გვაქვს ვიდრე ჩვეულებრივ კადრში, ხოლო რამდენიმე რიგად გადაღების შემთხვევაში, წარმოუდგენლად დიდი მოცულობის ინფორმაცია შეგვიძლია დავაფიქსიროთ მასში;
3) სპეციალური პროგრამები საშუალებას იძლევა ისეთი კადრები ''გადავაბათ'', რომლებშიც გადაღებისას ექსპოზიცია ერთმანეთს არ ემთხვეოდა. ეს კი საშუალებას გვაძლევს გავზარდოთ მთლიანი პანორამის დინამიური დიაპაზონი. სამწუხაროდ, პანორამების გადაღების ამ მეთოდს აქვს კიდევ ერთი ნაკლი.
როდესაც კამერას შტატივზე ვატრიალებთ პანორამის შემადგენელი კადრების გადასაღებად, სხვადასხვა პლანზე, ახლოს და შორს მდებარე ობიექტები ერთმანეთის მიმართ წანაცვლებას განიცდიან. ამ არასასურველი ეფექტის თავიდან ასაცილებლად შტატივებზე ამაგრებენ სპეციალურ პანორამულ თავებს (სურათი 4).

სურათი 4
სურათი 5
ეს თავები საშუალებას იძლევა კამერა შემობრუნდეს ე.წ. ნოდალური წერტილის გარშემო (სურათი 5). ნოდალური წერტილი ის წერტილია, სადაც ობიექტივში გამავალი ყველა სხივი გადაიკვეთება. ის დაახლოებით ობიექტივის დიაფრაგმის ცენტრთან მდებარეობს. სამწუხაროდ, პანორამული თავები საკმაოდ ძვირი სიამოვნებაა, რაც მრავალკადრიანი პანორამის გადაღების ერთ-ერთ პლუსს აბათილებს, მაგრამ როგორც პრაქტიკამ აჩვენა, პანორამების უმეტესობა ჩვეულებრივი შტატივიდანაც საკმაოდ კარგი გამოდის. უბრალოდ, ის ძალიან ბევრი კადრისგან არ უნდა შედგებოდეს (რედაქცია: ჩვენი აზრით, მარტივი თავაკის დამზადება ხელმარჯვე ფოტომოყვარულისთვის განსაკუთრებულ სირთულეს არ წარმოადგენს).
კიდევ ერთი სერიოზული პრობლემა საბოლოო კადრის კომპოზიციაა - გადაღებისას ჩვენ ხომ ვიზირში ერთიან კადრს ვერ ვხედავთ. ამიტომაც, სასურველია რამდენიმე დუბლი გავაკეთოთ მცირედი ცვლილებებით. გადაბმის შემდეგ კი, ამ დუბლებიდან საუკეთესოს ამოვარჩევთ.

თუ ამ ყველაფერმა არ დაგაბნიათ და მზად ხართ გადაიღოთ მრავალკადრიანი პანორამა, მაშინ გადავიდეთ გადაღების ტექნიკაზე.
გადაღებისას კამერაში უნდა დავაფიქსიროთ შემდეგი პარამეტრები:
1) ობიექტივის ფოკუსური მანძილი: ფიქსირების გარდა, ფოკუსური მანძილი ისე უნდა შეირჩეს, რომ კუთხეებში დამახინჯებები მინიმალური იყოს. 35 მილიმეტრიანი ფირის ექვივალენტში თუ გადავითვლით, დაახლოებით 35–40 მილიმეტრი და მეტია ფოკუსური მანძილია რეკომენდირებული;
2) ფოკუსირება უნდა მოვახდინოთ პანორამის ყველაზე მნიშვნელოვან ობიექტზე და შემდეგ, ამ ფიქსირებული ფოკუსით გადავიღოთ ყველა მომდევნო კადრი.
3) გადაღება უნდა მოხდეს დიაფრაგმის პრიორიტეტის რეჟიმში, თან დიაფრაგმირების ზომა ყველა კადრზე უცვლელი უნდა იყოს. ეს იმისთვისაა საჭირო, რომ ყველა კადრში ერთი და იგივე სიმკვეთრის სიღრმე გვქონდეს. ფირის კამერებზე დიაფრაგმირების ზომა სასურველია შეირჩეს ისევე, როგორც ნებისმიერი სხვა პეიზაჟის გადაღებისას მაქსიმალური სიმკვეთრის მისაღებად, ანუ 5.6–ზე მეტი მაგრამ 16–ზე ნაკლები. ანუ 8–11 ნიშნულების დიაპაზონში. რაც შეეხება ციფრულ ე.წ. ''სასაპნეებს'', აქ, როგორც წესი, 5.6 ზომაზე დიაფრაგმირება იძლევა ყველაზე საუკეთესო სიმკვეთრეს. ამავე დროს, შესაბამისი დაყოვნების განსაზღვრა სასურველია კამერის ავტომატიკას მივანდოთ. თუმცა, შეგვიძლია ყველა კადრზე დაყოვნებაც უცვლელი დავაფიქსიროთ, მაგრამ მაინც სასურველია ასე არ მოვიქცეთ და თუ რატომ, ამაზე მოგვიანებით. ყველა შემთხვევაში უნდა ვაკონტროლოთ, რომ ორ მეზობელ კადრს შორის ექსპოზიციის განსხვავება 1 EV–ზე მეტი არ იყოს. თუ ასე ხდება, მაშინ კადრების გადაფარვა გავზარდოთ, სანამ სასურველი შეგედი არ გვექნება, ანუ განსხვავება ერთ ექსპოზიციურ საფეზურამდე არ შემცირდება. იდეალური შემთხვევა იქნება თუ ამ პარამეტრში 0.5 EV–ს არ ავცდებით. თუ დაყოვნებასაც ვაფიქსირებთ, სასურველია ექსპოზიცია მთლიანი პანორამის მიხედვით განვსაზღვროთ რათა ძლიერ განათებული და სრულიად ჩაბნელებული ადგილები არ მივიღოთ;
4) ისევე, როგორც ნებისმიერი სხვა პეიზაჟის გადაღებისას, შტატივის გამოყენება სავალდებულო თუ არა ძალზედ სასურველია. უფრო მეტიც, შტატივის გამოუყენებლობას, სხვა მინუსების გარდა, ემატება კიდევ ერთი - შეიძლება კადრები ვერტიკალურ სიბრტყეში შეცილებულები გამოვიდეს. შტატივი ამ პრობლემის თავიდან აცილების გარანტიას იძლევა;

5) ციფრული კამერით გადაღებისას, თუ ვიყენებთ JPEG ფორმატს, ხელით უნდა გასწორდეს თეთრის ბალანსი და ის ფიქსირებული უნდა იყოს ყველა კადრისთვის. წინააღმდეგ შემთხვევაში, პანორამის სხვადასხვა კადრში თეთრის ბალანსი შეიძლება კამერის ავტომატიკამ სხვადასხვაგვარად განსაზღვროს;
6) კადრების გადაფარვა უნდა იყოს მინიმუმ 30%, მაგრამ თუ დაყოვნებას არ ვაფიქსირებთ (იხ. რეკომენდაციები პ. 3–ში) და განათების სხვაობა კადრებს შორის საკმაოდ დიდია, მაშინ სასურველია 50–70%–იანი გადაფარვის უზრუნველყოფა. ასეთი გადაფარვისას კადრებს შორის გადასვლის ზღვრები გაცილებით რბილი, ჰარმონიული და შეუმჩნევადი იქნება. გარდა ამისა, თუ რომელიმე კადრი შემთხვევით დაზიანდა, შესაძლებელი გახდება ორი მეზობელი

სურათი 6
კადრით დაკარგული ინფორმაციის კომპენსაცია;
კიდევ რამდენიმე რჩევა: თუ ვიღებთ ერთრიგიან პანორამას, კადრები სასურველია ვერტიკალური იყოს (სურათი 6). ჯერ ერთი, ეს ნაკლებად ფართეკუთხიანი უბიექტივის გამოყენების საშუალებას იძლევა. მეორეც, ასეთ შემთხვევაში მეტი კადრი გვექნება, რაც ჯამურ პანორამაში მეტ ინფორმაციას გულისხმობს. მე-7 სურათზე მოცემულია ჰორიზონტალურ კადრებიანი ჰორიზონტალური პანორამა.
სურათი 7

მაშ ასე: ჩვენ გვაქვს ზემოაღნიშნული მეთოდით გადაღებული კადრები პანორამისთვის. ახლა განვიხილოთ მათი გადაბმის ტექნოლოგიური პროცესი, ისე რომ, საბოლოოდ ერთი, მთლიანი კადრი მივიღოთ. ცხადია, ეს შესაძლებელია გაკეთდეს პროგრამა Photoshop-შიც. თუმცა, ამ მიზნისათვის მაინც სპეციალური პროგრამების გამოყენებაა სასურველი. რამდენიმე ასეთი პროგრამის გამოცდის შემდეგ მე არჩევანი PTAssembler-ზე შევაჩერე. ეს პროგრამა დამოუკიდებლად არ ქმნის პანორამებს და მხოლოდ გრაფიკულ ინტერფეისს წარმოადგენს პროგრამა Panorama Tools-თვის (არის სხვა ინტერფეისიც - PTGUI). განვიხილოთ ამ პროგრამის 2.2.2 ვერსიის მუშაობა 3 ვერტიკალური კადრისგან შემდგარი პანორამის მაგალითზე (სურათი 8). პროგრამა შედგება 5 ძირითადი ეკრანისგან. განვიხილოთ ისინი ცალ–ცალკე :

სურათი 8
1) აქ ყველაფერი მარტივია (Step1): შესაბამის ფანჯარაში ვირჩევთ პანორამის შემადგენელი კადრების შესაბამის ფაილებს თანმიმდევრობის დაცვით და ვათავსებთ პროგრამის მეხსიერებაში. ამის შემდეგ პროგრამამ უკვე ''იცის'' თუ რომელი კადრების გადაბმას ვავალებთ მას (სურათი 9).
სურათი 9
2) ამ ეკრანზე (Step 2) გამოდის პარამეტრები, სადაც აუცილებელია პროგრამას ვაცნობოთ გადაღებისას გამოყენებული ფოტოობიექტივის მახასიათებლები და პანორამის დამზადებისთვის საჭირო სხვა სპეციფიური მონაცემები. მათ საფუძველზე პროგრამა შეიტანს კორექტივებს გამოსახულების შეერთებისა და ტრანსფორმაციის გაანგარიშების ალგორითმში. თუ თქვენ სარგებლობთ ციფრული კამერით, ფოტოფაილში არსებულ EXIF ინფორმაციას პროგრამა ავტომატურად მიიღებს და გაითვალისწინებს, ფირის შემთხვევაში კი, ეს პარამეტრები თავად უნდა მიუთითოთ შესაბამის პარაგრაფებში (სურათი 10) .

Global Settings-ში: Lens Type -> Rectilinear (როგორც წესი, ფოტოობიექტივი ასეთი მახასიათებლითაა).
Panorama Projection -> Rectilinear ავიღოთ დასაწყისისთვის. თუ შემდგომში შედეგი არ მოგვეწონება, შეიძლება ამ პარამეტრის შეცვლაც.
Interpolator Quality -> Sinc 1024(Highest Quality) ინერპოლაციის უმაღლეს ხარისხს განსაზღვრავს.
Ignore Pixels - > დავტოვოთ უცვლელად.
Lens Parameters-ში: თუ გამოყენებული კამერა ციფრულია,Calculate using image EXIF Data ღილაკზე დაწოლით პროგრამას შესაბამისი მონაცემებს EXIF ინფორმაციიდან ვაწვდით. ფირის შემთხვევაში, ხელით უნდა დავთვალოთ ან ამოვარჩიოთ უკვე მზა პარამეტრები Load parameters ღილაკის გააქტიურების შედეგად შემოთავაზებულ ფანჯარაში (სურათი 11). მითითებული პარამეტრების მქონე ობიექტივი შესაძლებელია შესაბამისი ღილაკის (Save parameters) გააქტიურებით სიაში დავამატოთ შემდგომი გამოყენებისთვის.
სურათი 10
სურათი 11
Color/Brightness Correction: PTassembler-ს შეუძლია არა მხოლოდ გადააბას კადრები ერთმანეთს, არამედ გააწონასწოროს ფერები და კონტრასტი თითოეულ შემადგენელში ისე, რომ გადაბმები მინიმალურად იყოს შესამჩნევი. ამისათვის აუცილებელია ''ჩავრთოთ'' Color and Brightness ოფცია. ასევე შესაძლებელია მხოლოდ ფერის ან კონტრასტის გაწონასორების რეჟიმის ჩართვაც, თუმცა, ორივე მათგანის ერთდროული გამოყენება საუკეთესო ვარიანტად მიმაჩნია.
Keep Color constant in: საჭიროა მივუთითოთ, თუ რომელი კადრი უნდა აიღოს პროგრამამ ფერისა და კონტრასტის გაწონასწორებისას ბაზისად. როგორც წესი, მე reference image-ს ვირჩევ, თუმცა შეიძლება სხვა სურათიც ავიღოთ ბაზისად კონკრეტული ამოცანის შესრულების შემთხვევაში.
Morph-to-fit options - > ამ ოფციებს შორის დიდი განსხვავება ვერ დავაფიქსირე, თუმცა უპირატესობას მეორეს,Morph all control points ვანიჭებ.

3) ამ ეტაპზე (Step 3) ხდება ე.წ. საკონტროლო წერტილების დასმა. ეს წერტილები არის ერთი და იგივე ობიექტები სხვადასხვა სურათებში. მათი მიხედვით პროგრამა ''მიხვდება'' თუ როგორ გადააბას შემგომ სურათები ერთმანეთს. სხვა პარამეტრებს როგორც წესი, ხელს არ ვახლებთ და რაც შეიძლება ბევრ იდენტურ წერტილს ვნიშნავთ. ეს პროცედურა საჭიროა შესრულდეს რაც შეიძლება მეტი სიზუსტით და აკურატულად. შეცდომის შემთხვევაში მონიშვნა უნდა გავაუქმოთ და თავიდან შევასრულოთ. მე თითოეული კადრის გადაბმაზე 15-20 წერტილი მაქვს ხოლმე საშუალოდ. თუ კადრში წინა პლანიცაა და მასზე დეტალები არ არის მნიშვნელოვანი, მაშინ ამ ველში წერტილებს არ მოვნიშნავთ. ამით ის შეიძლება დიდი სიზუსტით არ დაედოს ერთმანეთს, მაგრამ, სამაგიეროდ უკანა პლანის დამთხვევას ხელს არ შეუშლის. ასევეა ცის შემთხვევაშიც.
გარდა ამისა, როცა პანორამა მოზაიკურია, საჭიროა საკონტროლო წერტილების ყველა სურათის ყველა გადაბმაში მონიშვნა (სურათი 12).
სურათი 12
4) ამ ეტაპზე (Step 4) ხდება Panorama Tools-ისთვის მონაცემების მომზადება. ჯერ მარცხენა ზედა სიაში ავარჩიოთ ცენტრალური სურათი, ანუ ის, რომელიც იქნება პანორამის ფუძე. არ არის აუცილებელი რომ ფუძე ცენტრალური იყოს, თუმცა, უმეტეს შემთხვევაში, ეს ასეა. არჩევის შემდეგ გააქტიუროთ set reference point ღილაკი (სურათი 13).
სურათი 13
შემოთავაზებულ ფანჯარაში მოძრავი წრფეების გადადგილებით დავაფიქსიროთ პანორამის ცენტრალური წერტილი (ანუ წერტილი, რომელიც არ განიცდის განლაგების არავითარ ცვლილებას) და დავადასტუროთ OK ღილაკით (სურათი 14). მონაცემები შერჩეულია და auto optimize (სურათი 13) ღილაკის გააქტიურებით პროგრამა დაიწყებს საბოლოო გამოსახულების გამოთვლა-ოპტიმიზაციას.
სურათი 14
გამოთვლების დასრულების შემდეგ, პროგრამა შესაბამის ფანჯარაში დასკვნის სახით მოგვაწვდის ინფორმაციას შედეგების შესახებ: თუ გვეცნობება extremly low ან low (სურათი 15), მაშინ ყველაფერი რიგზეა. სხვა შეტყობინების შემთხვევაში, უნდა გავარკვიოთ, თუ რომელი საკონტროლო წერტილია დისბალანსური და დავარეგულიროთ ის. ამის შესახებ კონკრეტული ინფორმაცია ამავე ფანჯრის Hint: შეტყობინებაშია მოცემული (სურათი 15).
სურათი 15
პრობლემური საკონტროლო წერტილის გადასამოწმებლად ვუბრუნდებით მესამე ეკრანს (Step 3) და იქ ვირჩევთ შესაბამის ორ სურათს (ჩვენს შემთხვევაში, მეორე და მესამე), სადაც განლაგებულია საძებნი პრობლემური საკონტროლო წერტილები. თაგვის საშუალებით გავააქტიუროთ Optimized Distance ღილაკი. წერტილთა სია დალაგდება ზრდადობით. თაგვის მეშვეობით გავააქტიუროთ ყველაზე დიდი ციფრი, რის შედეგადაც მონიშვნის ეკრანზე ცენტრში მოხვდება შესაბამისი წერტილი ორივე სურათზე (სურათი 16). ახლა შეგვიძლია შევამოწმოთ ამ წერტილების ფიქსაციის სიზუსტე და საჭიროების შემთხვევაში გავაქორექტიროთ ის. თუ წერტილები არც თუ ძალიან მნიშვნელოვან ადგილზე მდებარეობს, შესაძლებელია მათი გაუქმება. ამ პროცედურის შემდეგ კვლავ ვასრულებთ მეოთხე საფეხურის ინსტრუქციას და ვამოწმებთ შდეგებს. ეს პროცედურები უნდა გავიმეორეთ მანამ, სანამ low ან extremly low შედეგს არ მივიღებთ. თუ ცდები უშედეგოდ მთავრდება, გირჩევთ მოსინჯოთ Rectilinear, cylindrical ვარიანტები და reference image-ს შეცვლა. დამაკმაყოფილებელი შედეგის შემთხვევაში Yes ღილაკის გააქტიურებით პროგრამა წარმოგვიდგენს preview პანორამას. თუ ის მისაღებია, გადავდივართ ბოლო, მეხუთე (Step 5) სტადიაზე.
სურათი 16
5) ამ სტადიაზე პროგრამა ქმნის დასრულებულ, საბოლოო გამოსახულების ფაილს. ფაილის ტიპი დააყენეთ Layer Photoshop w/ masks (PSD_mask) და უბრძანეთ - Create. შესაბამის ფანჯარაში მიუთითეთ ფაილის სახელი და დაელოდეთ პროცესის დასრულებას (სურათი 17). ამ დროს PTAssembler-ი უკვე აღარ მუშაობს (სწორედ აქედან იწყებს მუშაობას თვით პანორამების შემქმნელი პროგრამა - Panorama Tools) და შეგიძლიათ ის გამორთოთ ან შემდეგი პანორამის კეთება დაიწყოთ.
მიღებული ფაილი შეგიძლიათ სურვილისამებრ დაამუშაოთPhotoshop-ში. გადასაბმელი ფაილები ფოტოშოპში მოცემული იქნება შრეებად და თითოეულს ექნება ნიღაბი, რაც მნიშვნელოვნად გააადვილებს, საჭიროების შემთხვევაში მათზე შემდგომ მუშაობას.
სურათი 17
აქვე მსურს განვიხილო კიდევ 2 პროგრამა, რომლებიც, ჩემი აზრით, მნიშვნელოვნად ამარტივებენ ზოგიერთ პროცედურას. ყველაზე შრომატევადი, ცხადია გადაბმის საკონტროლო წერტილების მონიშვნის პროცესია. ამ ოპერაციის ხარისხიან შესრულებას თავის თავზე წარმატებით იღებს პროგრამა Autopano, რომელიც ადვილად ინტეგრირდება ძირითად პროგრამაში და გააჩნია დასაძებნი წერტილების რაოდენობის შეკვეთის ოფცია.
მეორე პროგრამა აუმჯობესებს ფოტოებს შორის გადასვლების სირბილეს. თავდაპირველად მე პროგრამა Enblend-ს ვხმარობდი, მაგრამ მისი მუშაობის შედეგით დიდად კმაყოფილი არ ვიყავი. ამიტომაც PTAssembleri–ის საშუალებებით სარგებლობას ვარჩევდი, თუმცა ახლახანს აღმოვაჩინე გაცილებით ეფექტური პროგრამა რომელსაც Smartblend ჰქვია. ჩემი აზრით, სწორედ ეს პროგრამა იძლევა საშუალებას, რბილი გადასვლები მივიღოთ საკმაოდ დიდი განსხვავების ექსპოზიციანი კადრების გადაბმისას, რის მაგალითსაც აქვე გთავაზობთ კიდეც:
სურათი 18
სურათი 18 პროგრამა PTAssembler-ის მიერ ავტომატურად გასწორებული ფერების ნიმუშია. მარცხენა კიდურა კადრი, სადაც მზე იყო, ზედმეტად გადათეთრდა და ცაზე ღრუბლები თითქმის მთლიანად დაიკარგა.
სურათი 19
სურათი 19 პროგრამა Enblend-ის ნამუშევარია. მართალია, ღრუბლები გამოჩნდა მაგრამ ორ მოსაზღვრე კადრს შორის კონტრასტში განსხვავება იმდენად დიდი იყო (სავარაუდოდ 2 EV), რომ მან კადრთაშორის რბილი გადასვლა ვერ უზრუნველყო. გარდა ამისა, ცენტრში, გზაზე ვხედავთ მოჭრილ მანქანებს. ეს პრობლემა ცხადია პირველ შემთხვევაში ადვილად რეგულირებადია, რადგან გვაქვს შრეები და ნიღბები. აქ კიდევ, საბოლოო ფაილი შრეების გარეშეა,რისგამოც ფოტოშოპის ინსტრუმენტის - Clone Stamp-ის გამოყენება ხდება აუცილებელი, რაც საკმაოდ შრომატევადი პროცედურაა.
სურათი 20

და აი ისიც - პროგრამა Smartblend! ძალზედ კარგი შედეგი. სურათი 20-ზე ღრუბლების ძალზე მცირე ნაწილი დაიკარგა მარცხნივ. კადრთაშორის გადასვლა რბილი, ჰარმონიულია და, რაც ყველაზე საოცარია, პროგრამამ მანქანის უკანა ნაწილი მთლიანად გააქრო.
ალბათ გახსოვთ, გადაღებისას კადრებს შორის 50%-იან გადაფარვას გირჩევდით. სწორედ ასეთი გადაფარვისას იჩენს თავს Smartblend –ის უპირატესობები, რისი ნათელი მაგალითიც თქვენს წინაშეა. აქვე დავძენ, რომ ამ პროგრამის აღმოჩენის შემდეგ მე პანორამებს ხელით ფაქტობრივად აღარც ვაკეთებ - ყველაფერი აუტოპანოსა და სმარტბლენდს მივანდე და შედეგით ფრიად კმაყოფილი ვარ. იმედი მაქვს, ეს პროგრამები არც თქვენ გაგიცრუებთ მოლოდინს. წარმატებებს გისურვებთ!

რედაქცია მადლობას უხდის ავტორს ესოდენ საინტერესო და საჭირო მასალის მომზადებისთვის.